و تعويق الملاذّ ، و از التذاذ « 1 » و تتبع مشاهىّ و ملاذّ 327 ، مانعى و دافعى در ميان اندازد كه از آن محروم گردد . و سدّ مسالك المعاطب عليه إكراها . و طرق « 2 » معاصى را كه مسالك مهالك است بر وى مسدود گرداند « 3 » به اكراه و اجبار ؛ تا از جفا « 4 » و عصيان مصون « 5 » و محفوظ ماند ؛ چنانچه در قصهء يوسف عليه السّلام مىفرمايد كه : وَ هَمَّ بِها لَوْ لا أَنْ رَأى بُرْهانَ رَبِّهِ « 6 » . الدرجة الثانية : أن يضع عن العبد عوار النقص ، و يعافيه « 7 » من سمة اللائمة ، و يملّكه عواقب الهفوات ؛ « 8 » درجهء دوم « 9 » ، از مقام مراد آن است كه اگر ناگاه در زلّتى « 10 » واقع شود ، عيب « 11 » و شين آن نقص را از « 12 » وى فرونهد و درگذارد و « 13 » وى را از نشان « 14 » ملامت و عتاب يعنى از سبب استحقاق آن عافيت دهد . و تمليك وى كند عاقبت هفوات 328 را ؛ يعنى آنچه به سبب « 15 » هفوات به فوات « 16 » انجاميده بود عاقبت « 17 » باز به تدارك به دست آيد و سبب ترقى وى بود ؛ مثلا اگر در نفس شايبهء رعونتى يا خطرهء عجبى درآيد ، وى را به مخالفتى ابتلا كنند « 18 » تا به آن مرفوع « 19 » گردد ، و « 20 » به نور توبه رفع آن كدورت نمايند ؛ و آن مخالفت را به مقتضاى يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ « 21 » به حسنات « 22 » موافقت « 23 » برانند تمليك عاقبت « 24 » هفوات اين باشد .

--> ( 1 ) . ج : التذاز . ( 2 ) . ج : طريق . ( 3 ) . ع : - گرداند . ( 4 ) . ج : حفا . ( 5 ) . ع : محفوظ و مصون . ( 6 ) . يوسف / 24 . ( 7 ) . ج : يغافيه . ( 8 ) . ج : الهقوات . ( 9 ) . ج : دويم . ( 10 ) . ع : ذلّتى . ( 11 ) . ع : - عيب . ( 12 ) . ج : ارزو . ( 13 ) . ع : - و . ( 14 ) . ج : ازيشان . ( 15 ) . ع : - به سبب . ( 16 ) . ج : - به فوات . ( 17 ) . ج : - عاقبت . ( 18 ) . ع : تا آن . ج : به آن ( قياسا ) . ( 19 ) . ع : مدفوع . ( 20 ) . ج : - و . ( 21 ) . الفرقان / 70 . ( 22 ) . ع : به حساب . ( 23 ) . ج : موفقت . ( 24 ) . ج : عافيت .